To the Big Guy

Hi Sir,

Alam kong sobrang late na nito. And I am very aware of your REALLY big help in the past months of my humble life. I know that all I've been doing was ask for Your time, ask for more and even more. For every hour and ever plate number I wished and prayed to you. For the miracles. And that's almost all that I told you. I know that I never really got to talk to you properly and many of our conversations were more of small, quick talks--not because You were busy, of course, but because I thought I was too busy. Yes, Sir, I know no one is ever too busy for You. And I'm really sorry. But You stuck with me there. And thank You. And You gave me too many miracles. And I thank You for that. And You gave me people to help me. And I am very thankful for them. Sir, I know I am the most unworthy of Your time, but You gave me some. No, You gave me a lot. And even though I don't act like my younger brother right now when he got this big box of some Hotwheels cool thingamajig for his graduation, I am happy. And I'm thankful for that.

Sir, I know that there were LOTS of times I was just calling out to You and almost thinking You weren't there. But You were. Thank heavens You were.

A firm believer,

Koko

*

SUMMER IS HERE. Siguro 'di naman ako tatamaan ng kidlat dahil ngayon lang ako "nagkaoras" para gawin ito. Sorry po, Lord. Sorry talaga.

*

IT

It

is not like seeing a gas station
after travelling for so long
'cause you just HAVE to pee.

is not like that first drop of water
that you got after that jog.

is not like the toothpaste
you use to soothe the pain
'cause you stupidly didn't notice the fire.

IT

is not like anything in this world.

IT

is more than that.

Uhm

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.

some 4 hours before my last Acc LT!

What's

Hello?? Sabaw na'ko. Nawawala na naman index cards ko. Pakiramdam ko nag-adventure na naman mga gamit ko e. Alam ko, alam ko, astig magkaroon ng mga magical na gamit na sumasagip ng iba pang mga magical na gamit sa mga lugar na hindi tanaw ng mga walang magical na mata pero naman e, 'pag kailangan ko tsaka kayo uma-adventure! Asa'n na ba kayo? 'Di ako makagawa ng kahit ano e :( Nattempt tuloy akong gumuhit na naman ng magical index card parang yung kagila-gilalas kong ruler dito.

Labas tayo bukas pagkatapos ng LT mga kuya, mga ate! Naalala ko pa ang pakiramdam ko after ng Acc20 LT4...dumaan kaming Libis at makislap ang mga ilaw noon. Naiyak ako...swear! haha Wala nang paki kung anong kinalabasan. Basta tapos na. Looking forward to that tomorrow. But of course I will have to go through the aral first and then the test itself. There can be miracles, if you believe. THOUGH HOPE IS FRAIL, IT'S HARD TO KILL! WOOOHOOOO.

At oo nga pala. Sinabi ko bang sabaw na'ko?

Sabaw na'ko.

Juan Kapalmuks

(para sa histo journal.)
Sa pagtalakay ng kasaysayan ng Tsina at Japan ay napansin ko ang isang nangingibabaw na tema--anumang ikot ang kanilang dinaanan, bumagsak ang dalawang bansa (at talaga namang lumagapak ang parehong bansa, lalo na ang Tsina) ngunit pagkatapos ng kanilang kahihiyan ay nakuha nilang bumangon muli at makabawi.

Nakakainggit lamang na bakit sa kaso nating mga Pilipino'y hindi pa yata natin iyon nagagawa. Madalas lumalabas ang mga usap-usapang ikinukumpara natin ang ating sarili sa mga katulad din nating bumagsak na bansa. Hindi ko na kailangan pang maglabas ng mga numero ngunit parati't parati na lamang tayong nahuhuli sa mga nasabing bansa. Hindi naman sa sinasabi kong kailangan nating lampasan ang mga bansang iyon pero ang bilis ng kanilang pagbangon ay talaga namang makapagpapahiya sa mala-pagong nating pag-unlad, at iyon ay kung mayroon man tayong pag-unlad.

Kung susuriing mabuti ang kultura ng dalawang bansa ay natatalakay ang kanilang pride. Para sa mga Hapon ay nariyan ang mga Samurai na karangalan ang pinakamahalagang bagay sa kanila. Sa kaso naman ng mga Tsino ay nariyan ang superiority notion nila sa kanilang sarili. Sa parehong kultura, ang mayroon sila ay ang pagmamalaki sa kanilang sarili't hindi pagpayag sa pag-apak sa kanilang dignidad. Oo, may mga panahong tumiklop sila ngunit hindi kailanman nawala sa kanilang mga diwa ang pagmamalaking iyon.

At ano naman ang mayroon tayong mga Pilipino? Konsepto ng hiya at pagpapakumbaba. Samahan mo pa ng utang na loob. Hindi naman sa sinasabi kong dapat nating palitan ang ating kultura; may mga ikinabubuti rin naman ang mga ito at mahirap naman talagang baguhin ang mga bagay na nakataga na sa bato. Pero hindi ba't mas masarap makita ang bansa nating bumabangon mula sa dumihan? Halimbawa, minsan kaakibat ng ating pagpapakumbaba ay iyong hindi na pagpapakitang-gilas at pagpapakita ng kung anong mayroon tayo. Marahil panahon na upang paminsa'y kapalan natin ang ating mukha and show them what we've got. Siguro pwede ring paminsa'y maniwala naman tayo sa kakayanan ng bansa nating maging magaling at anong malay natin, kapantay pa ng mga nasabing bansa. Don't even get me started with the issue of honor dahil talaga namang marami sa atin lalo na sa mga namumuno ang wala nito. Ang punto ko lang naman ay ganito--marami tayong matututunan sa mga bansang ito at marahil hindi tayo gaanong komportable sa mga ilang radikal nilang paniniwala pero sigurado akong mayroon somewhere in their teachings na makakatulong sa'ting makamit ang mismong kinaiinggitan natin sa kanila.

Bitter.

Sa mga taong may albums na ng summer nila,

mga stat na "wala bang pwedeng gawin?"

at kung anu-ano pa.

Onting konsiderasyon naman! Kami'y naghihingalo pa!

Haha joke lang :)

Summer summer summer! Tulog tulog tulog!

Tinatamad akong mag-aral~

Mag-iingat ka

Sana marunong akong lumipad--
iyan ang aking hiling noon.
Pero 'di ko lubos akalaing
sa pagtupad nito,
ako'y babarilin,
at hindi mararating
ang anumang naisin.

*

Ah the Distance that breaks my heart has come, once again, knocking at my doorstep.

*

Hindi ako makaaral...

Reposts

from here.

i was on my way home when i saw this kid with a scab on his knee.

then it came to me:

i already forgot how painful it was to be wounded.

how hard i cry when i hurt myself;

how painful it is to treat the wound;

how itchy the wound would be when it is healing;

how awkward the scab would look--

how rough it would feel;

how pink the flesh is when the scab is gone;

how long before i forget that i even got one.

*

Dahil nasugatan ako ngayon. Gusto ko lang ilagay kung anong isinulat ko sa resiliency paper ko::

"...naisip ko na marahil ang resiliency ay may kaakibat na katapangan. Pagbigyan ang paggamit ko ng salitang Inggles dito upang maipinta ko nang maayos ang aking punto. May dalawang salita para sa katapangan sa Inggles—ang bravery at ang courage. Mula sa isang mensaheng ipinadala sa akin noon ay nalaman ko kung ano ang kaibahan ng dalawang salitang iyon. Bravery ay ang pagsabak sa isang bagay na alam mong delikado at wala kang paki sa kung anumang kalalabasan ng iyong mga kilos. Sa kabilang dako, ang courage ay ginagamit sa mga pagkakataong sasabak ka sa isang sitwasyong alam mong delikado at natatakot kang sumabak dito, ngunit sasabak ka pa rin. Gayon din sa resiliency ng mga tao. Sa pagbangon natin mula sa bawat pagkadapa ay tinatanggap natin ang katotohanang may posibilidad na matisod muli. Kaiba sa sitwasyon kung saan mananatili na lamang tayong lagapak sa lupa, ang resiliency ay ang courage na harapin ang susunod na pagkatisod dahil sigurado’t walang palya—muli tayong madadapa.
Gayon din sa’king napiling paraan ng pagbangon mula sa batuhan. Ang hayaan ang buhay na tumuloy lamang ay isang act of courage at pananampalataya na rin na sa susunod na beses ay may lakas pa tayong tumayo muli, gaano man kalakas ang ating pagbagsak."

*

Dahil ngayong araw na-realize kong ang dami kong mga pagkakamali't pagkukulang...gusto kong umiyak at sila'y pagsisihan ngunit wala na akong magawa kundi ang umasang hindi ko na sila mauuulit pa.