Day 3

What made me happy today,

• Unlitext. haha
• microwaved mozzarella and basil leaves
• some exercise
• pagsasampay with ate :> :))
• this poem:
  I don't just want
  your heart
  I want your flesh,
  your skin
  and blood and bones,
  your voice, your thoughts
  your pulse
  and most of all your
  fingerprints,
  
  everywhere.
  
  Nothing is more criminal
  than love,
  it steals hours from
  the day,
  dreams from my head,
  the sun
  from the sky,
  
  perhaps it shone today,
  
  I don't recall,
  I distilled all your words
  and made my own climate.
  
  Isobel Thrilling,
  English poet
• http://crushes.tumblr.com
• and you! of course, you :)
  

Histo # 3

Eto na naman po tayo. Pero pakituloy ang pagbabasa, sa tingin ko mas mahalaga ito kaysa iba. Hindi naman Histo heavy ito.

Lumaki tayo sa paniniwalang ang tao ang pinakamataas na uri ng hayop, at kasama tayo sa mga nakapasa sa pagsubok ng kalikasan. Survival of the fittest ang ngalan ng laro, at akalain mo kasali tayo sa final round...kalaban ang mga aso, daga at iba pang hayop, lalung-lalo na ang nangunguna sa laban--ang ipis.

Ngayong araw (supposedly, noon) ay napakilala sa'min ang isang teorya na ang mga tao ay sinwerte lamang sa laro ng buhay. Nagkataong nasa tamang lugar at panahon tayo kaya tayo nabubuhay hanggang ngayon. At kung itutuloy pa natin ang analohiya ng mga game show, lotto ang buhay and we hit the jackpot.

Pero sa kung ano pa mang anggulo natin tignan, mapa-survival of the fittest man o weather-weather lang yan, ang mga teoryang ito ay napaka-humbling. So much for being the top consumers in the food chain. Sakaling ang unang teorya nga ang tama, huli pa rin tayo sa isang lahi ng mga insektong nakikikain at nakikitira sa'tin. Oo, inaapakan natin ang mga (lecheng) ipis na iyon pero bilang isang lahi mas matagal na silang nabubuhay kaysa sa'tin at mas matagal pa silang mabubuhay sa'tin.

Kung sa pangalawa nama'y humbling pa rin ang ating pamamalagi sa mundong ibabaw dahil dito, wala sa'ting mga kamay ang kapalaran. Binigyan lang tayo ng isang shot, one long shot that is, at hindi ba't isang napakagandang bagay iyon upang ipagpasalamat at pahalagahan? Patuloy na gumugulong ang roleta ng buhay, at patuloy rin tayong naglalaro. Ngayong araw na ito (again, supposedly) napaalalahanan akong tumigil at pag-isipan kung tama pa ba ang laro ko.

(fin)

*

May malaking pagkakaiba ang lonely at alone. Nangungulila't nag-iisa. Pakiramdam ko nag-iisa ako ngayon. At nawawala. 'Di ako malungkot at lalong 'di emo. Lost lang. Pwedeng pakihanap ako?

Para kay En

dahil natulak mo 'kong magsulat tungkol sa paghahanap. Haha at dahil naalala kong minsan ako ri'y naging bata.

Tagu-taguan

Nakailang ulap na ang dumaan.
Tinakpan, pinakita't muling pinakilala
ang buwan.

Umabot na'ko ng sampu,
oras na.

Nakailang ulap na ang dumaan.
Ilang kwagong nakatulog at
naalimpungatan.

Sinuyod ko na ang kakahuyan,
asa'n na.

Nakailang ulap na ang dumaan.
Ilang basong salabat na ang nainom
nang boses ay nawalan.

Naninigas na ang aking kalamnan,
hapo na.

Nakailang ulap na ang dumaan.
Ako'y umupo sa isang batong
kanina pa ako pinagmamasdan.

Ang dating naghahanap,
tago na.

Nakailang ulap na ang dumaan.
Hindi na mapakali ang kanina pang
kinakalinga ng likod ng puno.

At sa bilang ng tatlo,
"Taya ka!"

*

Napasubo ako sa pagtutugma ngayon.

Histo # idk at iba pa

Idk 'cause this is supposedly my last entry since Kama Sutra: A Tale of Love was were we stopped last year. (Parang ang tagal na a!), but I might add some more entries in between so yea. I honestly don't know what to write for the movie. It was predictable, clearly feminist ,and well, contained some nudity. All that is there to say about Kama Sutra and its role in the Indian society can be summed up in one sentence--it's more than sex. Now tell me, how do I extend that? Watch me try.

Magiging tapat ako sa inyo, wala talaga akong alam tungkol sa Kama Sutra. Ang tanging naabot lamang ng aking kaalaman noon ay ito ay isang bagay o kung anuman mula sa India at madalas nilang naiuugnay sa pakikipagtalik. Iyon lamang at wala nang iba, 'pagkat sa tuwing mabanggit man ito'y hagikgikan na lamang ang kasunod at mga alusyon. Wala nang pagpapaliwanag pa sa kung ano ito talaga.

Sa diskusyon sa klase at pagpapakilala ng pelikulang panonoorin, nadagdagan naman ang aking kaalaman ngunit hindi rin naman mahalaga ang aking nalaman. Dagdag lang na hagikgikan at ang matinong katagang bahagi ito ng kultura ng India't hindi siya porn. Iyon lang. Kaya naman dumating ako sa Faura nang hindi alam kung ano ang putaheng ihahain sa'kin.

Pagkatapos ng pelikula, iilan lamang ang napulot kong punto. Una, na malinaw na isang peministang pelikula ang napanood ko. Pangalawa, pinaaalalahanan ako ng pelikula ng katagang,

A broken heart is the world's greatest equalizer; it can bring even the strongest man on his knees.

Pangatlo, na ang Kama Sutra ay higit pa sa pakikipagtalik. Madali namang maintindihan ang una kong napulot sa pelikula--sa tingin ko'y hindi na kailangan pang pagtuunan iyon ng pansin ngunit para na rin sa completeness ang una'y pahapyaw na ring madadaanan ng sumunod na dalawa.

Kaya naman sa pangalawa ako magsisimula (Aba parang yung entries ko lang din!haha). Maliwanag sa tala ng panahon na ang pag-ibig ay isang napakamakapangyarihang bagay o--patawarin ang paggamit ko ng salitang ito--kagamitan. Marami na tayong narinig na kwento ng mga paggamit ng pag-ibig upang makaimpluwensiya ng mga tao't paminsa'y para rin sa pagkuha ng mga bagay na ninanais. Isang bagay na hindi naman dapat at mahirap tanggapin, ngunit katulad ng maraming katotohanan sa mundo ay nariyan na't wala nang magagawa pa. Isang bagay na napatunayan ng mga ito ay (at hindi ko alam kung isang magandang bagay ang aking sasabihin ngunit) at least ngayo'y mayroon nang bagay na makapagpapantay sa mga tao. Sa wakas ay mayroon tayong common ground, sa tingin ko, at iyon ay ang pangangailangang emosyonal. Lahat tayo'y vulnerable sa ganitong aspeto at nagkataon lang na sa aklat ng Kama Sutra'y natutuhan ng kababaihang gamayin ang aspetong ito.

Dito'y mararating natin ang aking pangatlong nahinuha na ang Kama Sutra ay higit pa sa mga inaakala ng karamihan. The fact na kayang maintindihan ang pelikula nang finoforward sa mga bahaging nagtatalik sila at kung ano pa man, na wala ang mga nosyong nakakabit madalas sa Kama Sutra, ay isa nang malinaw na katibayan ng kahalagahan ng Kama Sutra lampas sa inaakala ng karamihan. (Hindi ko na alam kung anong itutuloy dito...)

*

Kaya naman, mamaya na iyan. HAHAHA

Day # 2 ng paghahanap ng kasaysayan.

• Halos natapos ko ang Kama Sutra journal entry ko para sa histo
• Onti nalang at January 3 na hahaha
• Binigyan ako ni Kev ng bagong kanta, Kundi Rin Lang Ikaw ng True Faith
• Nakausap ko si Kev (enthusiastically!) about Eheads
• Inintay ni Jordan maubos ang batt ko nung madaling araw
• Leche flan!
• Na-overhear ko ang kapatid kong nakikipag-usap sa lolo namin at naalala ko ang mga araw na kami naman ang nakaupo sa may tabi niya't nakikipagkwentuhan. Great times :)
• Natulak ako ni En (sa pamamagitan ng kanyang sinulat din) magsulat ng isang bagong tula na mamaya-maya gagawin ko na
  

Histo # 1

Sinabi ko na sa entry na, Interesante na may mga bagay akong nahuli mula sa Hi16. Sinusulat ko ang mga linyang madalas ay mala-tula ang tema sa baba ng aking kwaderno. Naisip ko lang na deserving ang mga linyang itong gawan ng isang maikling journal entry. Tulad ng dati, ang mga nasa loob ng panaklong ay hindi isasama sa totoong histo journal at maaari ka nang tumigil dahil, oo, school-related ito. Altho I'm partly writing this because I want to and not because I have to.

Mahilig akong magsulat. Iyan na siguro ang isang bagay na 'di na kailangang tanungin pa sa akin. At especially inclined ako sa pagsusulat ng mga tula. Madalas kong makuha ang mga inspirasyon sa mga salitang nabubuo sa'king isip kapag nakakakita ako ng mga bagay. The rest of the time, sa mga sinasabi ng ibang tao ko napupulot ang mga sinusulat ko. Kaya naman nakagawian ko nang isulat ang mga katagang nakahuhuli ng aking atensyon, kasali na ang mga nababanggit sa loob ng klase.

Sa unang linggo ng histo, sa unang araw pa nga, ay nakahuli na'ko ng ilang mga linya at naisip ko lang na karapat-dapat silang bigyan ng isang entry:

Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan.

Isang segundong reyalidad (referring to cameras and pictures).

Ngunit para naman sa layon ng journal na 'to ay sa unang pangungusap ko na lamang itutuon ang aking atensyon. Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan. Pahabain pa natin, sa diskusyong iyon ay napag-usapan din sa kung paanong ang inaakala nating mahabang panahon ay gapiraso lamang sa tanang buhay ng mundo.

MALAKING PANAKLONG: isasali ko ang diagram na ginuhit ng guro namin.


ISARA ANG MALAKING PANAKLONG hehe katuwa ang salita, 'no? Panaklong, panaklong, panaklong!

Sa totoo lang, nakapanliliit ang katotohanang ito. Sa triviality ng ating panahon sa kasaysayan ng mundo, masakit isiping wala kang maiiiwan dito sa mundong ito, na parang tuloy lang ang ikot ng mundo--mawala ka man o hindi. At totoo naman, hindi magugunaw ang mundo sakaling mabawasan ng isang ikaw rito. Pinaigting pa niyan ang nabanggit kaninang pangungusap, Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan. Para bang gahol na gahol na tayo sa oras. Para sa'kin isang masaklap at nakaka-pressure na katotohanan ang mga ito sa kadahilanang (at ito sana'y isang sikreto) pangarap kong maging isang taong maaalala ng kasaysayan ng tao. I refuse to be just a dot in the diagram you drew, ma'am. Kaya naman pinagtatrabahuan ko iyon.

(At umaasa akong kayo rin, gano'n. Friends, let's be more than just dots. Let's be exclamation points. Oha oha. hahaha sabaw na.)

*

Continuation of day1

• Watched Juno and it was guhrreat! :D
• Dumaan sina Tito Ronnie and his family, and Ate Ara brought her round baby. When I say round, I mean round. HAHA
• Charles sms-ed and said he saw one of these sa kung nasaan man siya ngayon, I'm not sure if it's stil Singapore. :))
• I'm done with my second (but first haha) entry for histo! woohoo
  

Histo # 2 at Day 1

Kinakailangan kong dito isulat ang journal entries para sa Histo upang masigurong hindi ako magpapakapormal sa mga pinagsasasabi ko. Ang mga nasa panaklong (ang may hindi alam kung ano ang panaklong, please alamin mo.) ay hindi ko isasama sa ipapasa ko, yesss may access kayo sa uncut version! Hahahaha sabaw. Tulad ng dati, may karapatan kang hindi ituloy ang pagbabasa dahil school-related 'to. haha

Okay. Supposedly, these are written shortly after the discussion. Di naman namin alam kaya eto, ngayon palang sinusulat. HAHA Siya nga pala, #2 ito dahil may mauuna pa dapat dito dahil supposedly nga chronological din ang mga entry pero dahil ito na ang una kong naisip, ito na rin ang uunahin kong simulan.

May nakagawian ang mga nagdedebate sa paghahanda nila sa kanilang mga talumpati. Mahilig silang tumingin sa lahat ng aspetong pwede silang atakihin kaya naman sa kanilang paggawa ng mga punto ay kinakalaban nila ang mga ito at sinusubukang depensahan ang kanilang punto at kakalabaning muli ang depensang iyon (sandali nahilo ata ako roon) hanggang sa makuntento na sila sa kanilang makukuha.

Bakit ko sinasabi ito? Dahil maya-maya'y ibabahagi ko ang maikling pagdedebate rin ng aking utak kagaya ng inilalarawan ko kanina.

Ngayong araw (hahahahaha) ay tinalakay sa klase ang kahalagahan ng kasaysayan. Sa'king pagkakaintindi, ang pinakapinupunto ng guro ay kailangan ng kasaysayan upang tayo'y maging maingat sa paggawa ng komento at hinuha sa ibang mga tao. Binigay na halimbawa ang talamak na kultura noon--o hanggang ngayon ba? ng mga Hapon na pagpapakamatay.

Dito na ako nagkaroon ng pagtatalu-talo sa sariling isipan. Sa totoo lang gusto ko nang itaas ang kamay ko noong ginamit ng guro ang pagpapakamatay bilang halimbawa dahil sabi niya hindi natin ppwedeng sabihing makasalanan ang pagpapakamatay ng mga Hapon kesyo Kristiyano tayo't may ganoong paniniwala. Bakit? Dahil kultura nila iyon, may mga sariling kadahilanan at pinag-uugatan ang kanilang tradisyon. Nararapat lang na respetuhin natin ang kanilang kultura. Ibababa ko na ang aking kamay, sige hindi ko na itataas ang kamay ko.

Pero sandali. Kultura rin natin ang maniwalang makasalanan ang gawaing iyon. Ibig sabihin, may kultura na tayong pahahahalagahan? Hindi naman yata maaari iyon. Itataas ko na ang aking kamay.

Buti nalang hindi ko naituloy. Ngayong sinusulat ko journal na ito, gusto ko sanang itanong. Sapat at maaari na bang pagpapaliwanag na ang paghusga ng kultura ay doon lamang sa mga nasasakupan nito? Halimbawa balikan natin ang pagpapakamatay. Mga Kristiyano lamang ba ang matatawag na makasalanan dahil sila lang din naman ang naniniwalang makasalanan ito? Hanggang saan aabot ang ganitong paniniwala? Dahil paano na lamang kung ang kultura nila ay nilalabag na ang pinaniniwalaan nating karapatang pantao? Anong linya ang naghahati sa'ting pagrespeto sa kultura at pagpapabaya sa kapwa?

*

Gusto ko lang linawin, hindi ako gaanong pabor sa pagtrato ng pagpapakamatay bilang isang kasalanan dahil alam naman nating sa Sikolohiya o pwede ring SA na maaaring hindi lang iyong taong iyon ang may kasalanan kundi ang pumapaligid o buong lipunan na rin.

**

Nabasa ko kasi sa blog ni Rap na ginagawa niya e naghahanap ng kasiyahan sa loob ng walong araw--sunud-sunod, walang palya. At dahil napag-usapan namin na may two steps na sa How to be Happy na ang sumusunod,

1. Choose to be happy, and
2. Find things that make you happy,

ni-tag ko na rin ang sarili ko. Kaya naman para sa unang walong araw ng taon ay maghahanap ako ng mga bagay na magpapasaya sa'kin.

Ngayong araw, at alam kong hindi pa ito tapos kaya mamaya titignan ko kung may maidadagdag ako, nagpasaya sa'kin ang:

• Labindalawang oras ng tulog nang hindi sumasakit ang likod o ulo
• Masarap na broiled chicken ni inay, ang tagal ko nang 'di nakakakain noon
• Mashed potatoes
• Nakatapos na ako ng isang journal para sa histo
• May mga okay na pictures ng fireworks galing sa kagabi :D
• Napanaginipan kita :D
  

How to Always Smile (Notes)

A repost of my Lit14 homework. Saw this yesterday, and I really liked what I did. So to cover up my uhm not so nice post, here goes nothing.

How to Always Smile (Notes)

2007. You lose your book in PreCalculus. The thought of your mom scolding you scared you. You didn’t tell her. You just look for the book subtly, making sure your mom won’t know you lost it. You cry at the idea of you leaving the book at the jeepney. You cry all night over the book. You realize, the next day, that your block mate brought it home with him.

The Human Security Act was released. You wonder what terrorism exactly they’re trying to hunt down. You think of the things you want to hunt down too.

Long Test 2 results came. You waited before all left the house, and you cried.

2006. You didn’t cry at school this year. All are surprised.

Eraserheads songs are once again played. You hum to the beat of Maskara.

2005. Your class forgot to turn off the electric fans. This is a big no-no. You hate it. You say you’re the one to blame.

2004. You met boys, for the first time. They do exist! You thought you didn’t care. But you cried about them, and you just can’t stop.

Scientists say they have cloned human embryos.

2003. Your teacher scolded you. You cried, of course. Your cousin spilled everything to your sister. She didn’t have to, but she did. Why did she do that? All you know is that you hated it.

2002. You can’t control the class. You wail. One bitchily said, “Iyakin kasi.” And you barked back, “Ano yun, ano yun? Sinong iyakin?”.

A new theory opposing the Big Bang is out.

2001. Erap was impeached. Everything seems chaotic.

You learn to crochet. The single chain, the double chain. But you can’t do the basic. You cry. Your grandma comes to your aid, and you’re humiliated. You don’t need any help. Cry again.

2000. You run for Assistant Rapporteur for the student council. You’re pretty confident you deserve to win. But your rival won because she was prettier. You didn’t cry, or at least in front of them. It was your first defeat.

1999. Henry Way Kendall dies.

You forgot to bring something home. Your mom scolds you. Your cousin, with his flabby tummy and sweaty armpits mock how you wipe your green, sticky snot. You hate his smelly feet, and you go inside your room. You cry that you’re crying. And you cry that you can’t stop crying. And the worst part is, you cry because you’re crying about crying.

It is endless.

1998. You read about an elephant, and you have to draw it. You’re too proud to trace the elephant, but you can’t draw. What must you do?

Cry.

1997. First day of classes. You don’t cry anymore. But you did, when your teacher asked, “O ano, iyakin ka pa ba?”

1995. It’s your first time to go to school. New bag, new shoes, new everything. You cry out to your sister’s class everyday. Her teacher is annoyed. You’ll meet her someday. You bring orange juice for recess. It spills. You cry, you scream at the top of your lungs, “Juice ko! Juice koooooo!”.

1993. For some reason, your mom scolded you. Everything is just so blurry. All you can recall is that you cried and she said, “Kung hindi ka titigil diyan, bibigyan kita ng iiyakan mo.”

You stopped.

And you mourned for the death of Kerry Von Erich, professional wrestler.