Sunday, January 4, 2009
Makakatulog na'ko.
Kasi naisulat ko nang muli ang histo journal ko, at higit sa lahat dahil alam ko na ang tagalog ng salitang clue. Ikaw, alam mo? :D
Saturday, January 3, 2009
Tungkol sa mga pangalan at Day 4
Napanood na natin ang eksena, ilang milyong beses na:
Magsisilbi ang babaeng nagbebenta ng laman, gagawin ang trabaho at aalis nang walang binibigay na tunay na pangalan o walang binibigay talaga.
Bakit gano'n? Bakit kaya nilang ibigay nang buong-buo ang kanilang katawan ngunit ang simpleng salita--isang salita lang--na gasgas na halos sa pagtatawag ng lahat ng taong kilala nila e hindi nila mabigay-bigay?
Dahil ang pagbigay ng pangalan ay pagbigay ng karapatan sa taong tawagin ka, palingunin at patigilin sa iyong ginagawa. Kaakibat ng iyong pangalan ang lahat ng bagay na pinagtrabahuan mo mula ng iyong pagkabata. Sa pagbigay mo ng iyong pangalan, ipinakikilala mo hindi lamang ang taong kaharap nila kundi ang taong binuo mo sa maraming taong nabuhay ka sa mundong ito. Ikaw, kanino mo ibinibigay ang iyong pangalan?
*
Naalala ko tuloy na noon, nagcommute ako sa QC circle at 'di ko naman kasi alam kung sa'n ako bababa kaya sa harap ako ng jeep umupo. E medyo pala-kaibigan si Manong at iyong mapagbiro. Tinatanong ako kung sa'n ako nakatira, sa'n nag-aaral, may boyfriend na, tattoo raw ba yong peklat ko, at kung ano pang buhay ang meron ako. Lahat na tinanong niya, at siyempre pati pangalan. Pero 'di ko binigay ang pangalan ko. So sige biyahe. Tapos lumampas kami sa dapat kong pagbababaan. So parang shitty kasi di ko talaga alam saan. So ang ginawa niya, umikot uli siya. Nang libre! Ang bait ano? Nagsayang ng gasolina! haha Kaya naman pagbaba ko bilang kabayaran sa kanyang kabaitan binigay ko ang aking ngalan.
Nicole's the name. *wink wink*
Joke hindi gano'n. hahaha
*
Day 4 ng paghahanap ng kasiyahan!
Magsisilbi ang babaeng nagbebenta ng laman, gagawin ang trabaho at aalis nang walang binibigay na tunay na pangalan o walang binibigay talaga.
Bakit gano'n? Bakit kaya nilang ibigay nang buong-buo ang kanilang katawan ngunit ang simpleng salita--isang salita lang--na gasgas na halos sa pagtatawag ng lahat ng taong kilala nila e hindi nila mabigay-bigay?
Dahil ang pagbigay ng pangalan ay pagbigay ng karapatan sa taong tawagin ka, palingunin at patigilin sa iyong ginagawa. Kaakibat ng iyong pangalan ang lahat ng bagay na pinagtrabahuan mo mula ng iyong pagkabata. Sa pagbigay mo ng iyong pangalan, ipinakikilala mo hindi lamang ang taong kaharap nila kundi ang taong binuo mo sa maraming taong nabuhay ka sa mundong ito. Ikaw, kanino mo ibinibigay ang iyong pangalan?
*
Naalala ko tuloy na noon, nagcommute ako sa QC circle at 'di ko naman kasi alam kung sa'n ako bababa kaya sa harap ako ng jeep umupo. E medyo pala-kaibigan si Manong at iyong mapagbiro. Tinatanong ako kung sa'n ako nakatira, sa'n nag-aaral, may boyfriend na, tattoo raw ba yong peklat ko, at kung ano pang buhay ang meron ako. Lahat na tinanong niya, at siyempre pati pangalan. Pero 'di ko binigay ang pangalan ko. So sige biyahe. Tapos lumampas kami sa dapat kong pagbababaan. So parang shitty kasi di ko talaga alam saan. So ang ginawa niya, umikot uli siya. Nang libre! Ang bait ano? Nagsayang ng gasolina! haha Kaya naman pagbaba ko bilang kabayaran sa kanyang kabaitan binigay ko ang aking ngalan.
Nicole's the name. *wink wink*
Joke hindi gano'n. hahaha
*
Day 4 ng paghahanap ng kasiyahan!
- spent the day with my the Carreon-de Vera's cause it's Tito Mar and Tita Lynne's wedding anniversary
- we finally went out of the house.
- Cheesecake,etc
- Harry's world, Concert, Let's Go Around the World at Birthday ni Tarzan (although i'm not so sure if this really made me happy.)
- may earrings na uli akong suot :D
- makikita ko na ang mga tao tao sa school bukas! :D
Friday, January 2, 2009
Day 3
What made me happy today,
- Unlitext. haha
- microwaved mozzarella and basil leaves
- some exercise
- pagsasampay with ate :> :))
- this poem:
I don't just want
your heart
I want your flesh,
your skin
and blood and bones,
your voice, your thoughts
your pulse
and most of all your
fingerprints,
everywhere.
Nothing is more criminal
than love,
it steals hours from
the day,
dreams from my head,
the sun
from the sky,
perhaps it shone today,
I don't recall,
I distilled all your words
and made my own climate.
Isobel Thrilling,
English poet - http://crushes.tumblr.com
- and you! of course, you :)
Histo # 3
Eto na naman po tayo. Pero pakituloy ang pagbabasa, sa tingin ko mas mahalaga ito kaysa iba. Hindi naman Histo heavy ito.
Lumaki tayo sa paniniwalang ang tao ang pinakamataas na uri ng hayop, at kasama tayo sa mga nakapasa sa pagsubok ng kalikasan. Survival of the fittest ang ngalan ng laro, at akalain mo kasali tayo sa final round...kalaban ang mga aso, daga at iba pang hayop, lalung-lalo na ang nangunguna sa laban--ang ipis.
Ngayong araw (supposedly, noon) ay napakilala sa'min ang isang teorya na ang mga tao ay sinwerte lamang sa laro ng buhay. Nagkataong nasa tamang lugar at panahon tayo kaya tayo nabubuhay hanggang ngayon. At kung itutuloy pa natin ang analohiya ng mga game show, lotto ang buhay and we hit the jackpot.
Pero sa kung ano pa mang anggulo natin tignan, mapa-survival of the fittest man o weather-weather lang yan, ang mga teoryang ito ay napaka-humbling. So much for being the top consumers in the food chain. Sakaling ang unang teorya nga ang tama, huli pa rin tayo sa isang lahi ng mga insektong nakikikain at nakikitira sa'tin. Oo, inaapakan natin ang mga (lecheng) ipis na iyon pero bilang isang lahi mas matagal na silang nabubuhay kaysa sa'tin at mas matagal pa silang mabubuhay sa'tin.
Kung sa pangalawa nama'y humbling pa rin ang ating pamamalagi sa mundong ibabaw dahil dito, wala sa'ting mga kamay ang kapalaran. Binigyan lang tayo ng isang shot, one long shot that is, at hindi ba't isang napakagandang bagay iyon upang ipagpasalamat at pahalagahan? Patuloy na gumugulong ang roleta ng buhay, at patuloy rin tayong naglalaro. Ngayong araw na ito (again, supposedly) napaalalahanan akong tumigil at pag-isipan kung tama pa ba ang laro ko.
(fin)
*
May malaking pagkakaiba ang lonely at alone. Nangungulila't nag-iisa. Pakiramdam ko nag-iisa ako ngayon. At nawawala. 'Di ako malungkot at lalong 'di emo. Lost lang. Pwedeng pakihanap ako?
Lumaki tayo sa paniniwalang ang tao ang pinakamataas na uri ng hayop, at kasama tayo sa mga nakapasa sa pagsubok ng kalikasan. Survival of the fittest ang ngalan ng laro, at akalain mo kasali tayo sa final round...kalaban ang mga aso, daga at iba pang hayop, lalung-lalo na ang nangunguna sa laban--ang ipis.
Ngayong araw (supposedly, noon) ay napakilala sa'min ang isang teorya na ang mga tao ay sinwerte lamang sa laro ng buhay. Nagkataong nasa tamang lugar at panahon tayo kaya tayo nabubuhay hanggang ngayon. At kung itutuloy pa natin ang analohiya ng mga game show, lotto ang buhay and we hit the jackpot.
Pero sa kung ano pa mang anggulo natin tignan, mapa-survival of the fittest man o weather-weather lang yan, ang mga teoryang ito ay napaka-humbling. So much for being the top consumers in the food chain. Sakaling ang unang teorya nga ang tama, huli pa rin tayo sa isang lahi ng mga insektong nakikikain at nakikitira sa'tin. Oo, inaapakan natin ang mga (lecheng) ipis na iyon pero bilang isang lahi mas matagal na silang nabubuhay kaysa sa'tin at mas matagal pa silang mabubuhay sa'tin.
Kung sa pangalawa nama'y humbling pa rin ang ating pamamalagi sa mundong ibabaw dahil dito, wala sa'ting mga kamay ang kapalaran. Binigyan lang tayo ng isang shot, one long shot that is, at hindi ba't isang napakagandang bagay iyon upang ipagpasalamat at pahalagahan? Patuloy na gumugulong ang roleta ng buhay, at patuloy rin tayong naglalaro. Ngayong araw na ito (again, supposedly) napaalalahanan akong tumigil at pag-isipan kung tama pa ba ang laro ko.
(fin)
*
May malaking pagkakaiba ang lonely at alone. Nangungulila't nag-iisa. Pakiramdam ko nag-iisa ako ngayon. At nawawala. 'Di ako malungkot at lalong 'di emo. Lost lang. Pwedeng pakihanap ako?
Thursday, January 1, 2009
Para kay En
dahil natulak mo 'kong magsulat tungkol sa paghahanap. Haha at dahil naalala kong minsan ako ri'y naging bata.
Tagu-taguan
Nakailang ulap na ang dumaan.
Tinakpan, pinakita't muling pinakilala
ang buwan.
Umabot na'ko ng sampu,
oras na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Ilang kwagong nakatulog at
naalimpungatan.
Sinuyod ko na ang kakahuyan,
asa'n na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Ilang basong salabat na ang nainom
nang boses ay nawalan.
Naninigas na ang aking kalamnan,
hapo na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Ako'y umupo sa isang batong
kanina pa ako pinagmamasdan.
Ang dating naghahanap,
tago na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Hindi na mapakali ang kanina pang
kinakalinga ng likod ng puno.
At sa bilang ng tatlo,
"Taya ka!"
*
Napasubo ako sa pagtutugma ngayon.
Tagu-taguan
Nakailang ulap na ang dumaan.
Tinakpan, pinakita't muling pinakilala
ang buwan.
Umabot na'ko ng sampu,
oras na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Ilang kwagong nakatulog at
naalimpungatan.
Sinuyod ko na ang kakahuyan,
asa'n na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Ilang basong salabat na ang nainom
nang boses ay nawalan.
Naninigas na ang aking kalamnan,
hapo na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Ako'y umupo sa isang batong
kanina pa ako pinagmamasdan.
Ang dating naghahanap,
tago na.
Nakailang ulap na ang dumaan.
Hindi na mapakali ang kanina pang
kinakalinga ng likod ng puno.
At sa bilang ng tatlo,
"Taya ka!"
*
Napasubo ako sa pagtutugma ngayon.
Histo # idk at iba pa
Idk 'cause this is supposedly my last entry since Kama Sutra: A Tale of Love was were we stopped last year. (Parang ang tagal na a!), but I might add some more entries in between so yea. I honestly don't know what to write for the movie. It was predictable, clearly feminist ,and well, contained some nudity. All that is there to say about Kama Sutra and its role in the Indian society can be summed up in one sentence--it's more than sex. Now tell me, how do I extend that? Watch me try.
Magiging tapat ako sa inyo, wala talaga akong alam tungkol sa Kama Sutra. Ang tanging naabot lamang ng aking kaalaman noon ay ito ay isang bagay o kung anuman mula sa India at madalas nilang naiuugnay sa pakikipagtalik. Iyon lamang at wala nang iba, 'pagkat sa tuwing mabanggit man ito'y hagikgikan na lamang ang kasunod at mga alusyon. Wala nang pagpapaliwanag pa sa kung ano ito talaga.
Sa diskusyon sa klase at pagpapakilala ng pelikulang panonoorin, nadagdagan naman ang aking kaalaman ngunit hindi rin naman mahalaga ang aking nalaman. Dagdag lang na hagikgikan at ang matinong katagang bahagi ito ng kultura ng India't hindi siya porn. Iyon lang. Kaya naman dumating ako sa Faura nang hindi alam kung ano ang putaheng ihahain sa'kin.
Pagkatapos ng pelikula, iilan lamang ang napulot kong punto. Una, na malinaw na isang peministang pelikula ang napanood ko. Pangalawa, pinaaalalahanan ako ng pelikula ng katagang,
A broken heart is the world's greatest equalizer; it can bring even the strongest man on his knees.
Pangatlo, na ang Kama Sutra ay higit pa sa pakikipagtalik. Madali namang maintindihan ang una kong napulot sa pelikula--sa tingin ko'y hindi na kailangan pang pagtuunan iyon ng pansin ngunit para na rin sa completeness ang una'y pahapyaw na ring madadaanan ng sumunod na dalawa.
Kaya naman sa pangalawa ako magsisimula (Aba parang yung entries ko lang din!haha). Maliwanag sa tala ng panahon na ang pag-ibig ay isang napakamakapangyarihang bagay o--patawarin ang paggamit ko ng salitang ito--kagamitan. Marami na tayong narinig na kwento ng mga paggamit ng pag-ibig upang makaimpluwensiya ng mga tao't paminsa'y para rin sa pagkuha ng mga bagay na ninanais. Isang bagay na hindi naman dapat at mahirap tanggapin, ngunit katulad ng maraming katotohanan sa mundo ay nariyan na't wala nang magagawa pa. Isang bagay na napatunayan ng mga ito ay (at hindi ko alam kung isang magandang bagay ang aking sasabihin ngunit) at least ngayo'y mayroon nang bagay na makapagpapantay sa mga tao. Sa wakas ay mayroon tayong common ground, sa tingin ko, at iyon ay ang pangangailangang emosyonal. Lahat tayo'y vulnerable sa ganitong aspeto at nagkataon lang na sa aklat ng Kama Sutra'y natutuhan ng kababaihang gamayin ang aspetong ito.
Dito'y mararating natin ang aking pangatlong nahinuha na ang Kama Sutra ay higit pa sa mga inaakala ng karamihan. The fact na kayang maintindihan ang pelikula nang finoforward sa mga bahaging nagtatalik sila at kung ano pa man, na wala ang mga nosyong nakakabit madalas sa Kama Sutra, ay isa nang malinaw na katibayan ng kahalagahan ng Kama Sutra lampas sa inaakala ng karamihan. (Hindi ko na alam kung anong itutuloy dito...)
*
Kaya naman, mamaya na iyan. HAHAHA
Day # 2 ng paghahanap ng kasaysayan.
Magiging tapat ako sa inyo, wala talaga akong alam tungkol sa Kama Sutra. Ang tanging naabot lamang ng aking kaalaman noon ay ito ay isang bagay o kung anuman mula sa India at madalas nilang naiuugnay sa pakikipagtalik. Iyon lamang at wala nang iba, 'pagkat sa tuwing mabanggit man ito'y hagikgikan na lamang ang kasunod at mga alusyon. Wala nang pagpapaliwanag pa sa kung ano ito talaga.
Sa diskusyon sa klase at pagpapakilala ng pelikulang panonoorin, nadagdagan naman ang aking kaalaman ngunit hindi rin naman mahalaga ang aking nalaman. Dagdag lang na hagikgikan at ang matinong katagang bahagi ito ng kultura ng India't hindi siya porn. Iyon lang. Kaya naman dumating ako sa Faura nang hindi alam kung ano ang putaheng ihahain sa'kin.
Pagkatapos ng pelikula, iilan lamang ang napulot kong punto. Una, na malinaw na isang peministang pelikula ang napanood ko. Pangalawa, pinaaalalahanan ako ng pelikula ng katagang,
A broken heart is the world's greatest equalizer; it can bring even the strongest man on his knees.
Pangatlo, na ang Kama Sutra ay higit pa sa pakikipagtalik. Madali namang maintindihan ang una kong napulot sa pelikula--sa tingin ko'y hindi na kailangan pang pagtuunan iyon ng pansin ngunit para na rin sa completeness ang una'y pahapyaw na ring madadaanan ng sumunod na dalawa.
Kaya naman sa pangalawa ako magsisimula (Aba parang yung entries ko lang din!haha). Maliwanag sa tala ng panahon na ang pag-ibig ay isang napakamakapangyarihang bagay o--patawarin ang paggamit ko ng salitang ito--kagamitan. Marami na tayong narinig na kwento ng mga paggamit ng pag-ibig upang makaimpluwensiya ng mga tao't paminsa'y para rin sa pagkuha ng mga bagay na ninanais. Isang bagay na hindi naman dapat at mahirap tanggapin, ngunit katulad ng maraming katotohanan sa mundo ay nariyan na't wala nang magagawa pa. Isang bagay na napatunayan ng mga ito ay (at hindi ko alam kung isang magandang bagay ang aking sasabihin ngunit) at least ngayo'y mayroon nang bagay na makapagpapantay sa mga tao. Sa wakas ay mayroon tayong common ground, sa tingin ko, at iyon ay ang pangangailangang emosyonal. Lahat tayo'y vulnerable sa ganitong aspeto at nagkataon lang na sa aklat ng Kama Sutra'y natutuhan ng kababaihang gamayin ang aspetong ito.
Dito'y mararating natin ang aking pangatlong nahinuha na ang Kama Sutra ay higit pa sa mga inaakala ng karamihan. The fact na kayang maintindihan ang pelikula nang finoforward sa mga bahaging nagtatalik sila at kung ano pa man, na wala ang mga nosyong nakakabit madalas sa Kama Sutra, ay isa nang malinaw na katibayan ng kahalagahan ng Kama Sutra lampas sa inaakala ng karamihan. (Hindi ko na alam kung anong itutuloy dito...)
*
Kaya naman, mamaya na iyan. HAHAHA
Day # 2 ng paghahanap ng kasaysayan.
- Halos natapos ko ang Kama Sutra journal entry ko para sa histo
- Onti nalang at January 3 na hahaha
- Binigyan ako ni Kev ng bagong kanta, Kundi Rin Lang Ikaw ng True Faith
- Nakausap ko si Kev (enthusiastically!) about Eheads
- Inintay ni Jordan maubos ang batt ko nung madaling araw
- Leche flan!
- Na-overhear ko ang kapatid kong nakikipag-usap sa lolo namin at naalala ko ang mga araw na kami naman ang nakaupo sa may tabi niya't nakikipagkwentuhan. Great times :)
- Natulak ako ni En (sa pamamagitan ng kanyang sinulat din) magsulat ng isang bagong tula na mamaya-maya gagawin ko na
Histo # 1
Sinabi ko na sa entry na, Interesante na may mga bagay akong nahuli mula sa Hi16. Sinusulat ko ang mga linyang madalas ay mala-tula ang tema sa baba ng aking kwaderno. Naisip ko lang na deserving ang mga linyang itong gawan ng isang maikling journal entry. Tulad ng dati, ang mga nasa loob ng panaklong ay hindi isasama sa totoong histo journal at maaari ka nang tumigil dahil, oo, school-related ito. Altho I'm partly writing this because I want to and not because I have to.
Mahilig akong magsulat. Iyan na siguro ang isang bagay na 'di na kailangang tanungin pa sa akin. At especially inclined ako sa pagsusulat ng mga tula. Madalas kong makuha ang mga inspirasyon sa mga salitang nabubuo sa'king isip kapag nakakakita ako ng mga bagay. The rest of the time, sa mga sinasabi ng ibang tao ko napupulot ang mga sinusulat ko. Kaya naman nakagawian ko nang isulat ang mga katagang nakahuhuli ng aking atensyon, kasali na ang mga nababanggit sa loob ng klase.
Sa unang linggo ng histo, sa unang araw pa nga, ay nakahuli na'ko ng ilang mga linya at naisip ko lang na karapat-dapat silang bigyan ng isang entry:
Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan.
Isang segundong reyalidad (referring to cameras and pictures).
Ngunit para naman sa layon ng journal na 'to ay sa unang pangungusap ko na lamang itutuon ang aking atensyon. Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan. Pahabain pa natin, sa diskusyong iyon ay napag-usapan din sa kung paanong ang inaakala nating mahabang panahon ay gapiraso lamang sa tanang buhay ng mundo.
MALAKING PANAKLONG: isasali ko ang diagram na ginuhit ng guro namin.
ISARA ANG MALAKING PANAKLONG hehe katuwa ang salita, 'no? Panaklong, panaklong, panaklong!
Sa totoo lang, nakapanliliit ang katotohanang ito. Sa triviality ng ating panahon sa kasaysayan ng mundo, masakit isiping wala kang maiiiwan dito sa mundong ito, na parang tuloy lang ang ikot ng mundo--mawala ka man o hindi. At totoo naman, hindi magugunaw ang mundo sakaling mabawasan ng isang ikaw rito. Pinaigting pa niyan ang nabanggit kaninang pangungusap, Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan. Para bang gahol na gahol na tayo sa oras. Para sa'kin isang masaklap at nakaka-pressure na katotohanan ang mga ito sa kadahilanang (at ito sana'y isang sikreto) pangarap kong maging isang taong maaalala ng kasaysayan ng tao. I refuse to be just a dot in the diagram you drew, ma'am. Kaya naman pinagtatrabahuan ko iyon.
(At umaasa akong kayo rin, gano'n. Friends, let's be more than just dots. Let's be exclamation points. Oha oha. hahaha sabaw na.)
*
Continuation of day1
Mahilig akong magsulat. Iyan na siguro ang isang bagay na 'di na kailangang tanungin pa sa akin. At especially inclined ako sa pagsusulat ng mga tula. Madalas kong makuha ang mga inspirasyon sa mga salitang nabubuo sa'king isip kapag nakakakita ako ng mga bagay. The rest of the time, sa mga sinasabi ng ibang tao ko napupulot ang mga sinusulat ko. Kaya naman nakagawian ko nang isulat ang mga katagang nakahuhuli ng aking atensyon, kasali na ang mga nababanggit sa loob ng klase.
Sa unang linggo ng histo, sa unang araw pa nga, ay nakahuli na'ko ng ilang mga linya at naisip ko lang na karapat-dapat silang bigyan ng isang entry:
Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan.
Isang segundong reyalidad (referring to cameras and pictures).
Ngunit para naman sa layon ng journal na 'to ay sa unang pangungusap ko na lamang itutuon ang aking atensyon. Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan. Pahabain pa natin, sa diskusyong iyon ay napag-usapan din sa kung paanong ang inaakala nating mahabang panahon ay gapiraso lamang sa tanang buhay ng mundo.
MALAKING PANAKLONG: isasali ko ang diagram na ginuhit ng guro namin.
ISARA ANG MALAKING PANAKLONG hehe katuwa ang salita, 'no? Panaklong, panaklong, panaklong!
Sa totoo lang, nakapanliliit ang katotohanang ito. Sa triviality ng ating panahon sa kasaysayan ng mundo, masakit isiping wala kang maiiiwan dito sa mundong ito, na parang tuloy lang ang ikot ng mundo--mawala ka man o hindi. At totoo naman, hindi magugunaw ang mundo sakaling mabawasan ng isang ikaw rito. Pinaigting pa niyan ang nabanggit kaninang pangungusap, Ang bawat segundo'y kinakain ng nakaraan. Para bang gahol na gahol na tayo sa oras. Para sa'kin isang masaklap at nakaka-pressure na katotohanan ang mga ito sa kadahilanang (at ito sana'y isang sikreto) pangarap kong maging isang taong maaalala ng kasaysayan ng tao. I refuse to be just a dot in the diagram you drew, ma'am. Kaya naman pinagtatrabahuan ko iyon.
(At umaasa akong kayo rin, gano'n. Friends, let's be more than just dots. Let's be exclamation points. Oha oha. hahaha sabaw na.)
*
Continuation of day1
- Watched Juno and it was guhrreat! :D
- Dumaan sina Tito Ronnie and his family, and Ate Ara brought her round baby. When I say round, I mean round. HAHA
- Charles sms-ed and said he saw one of these sa kung nasaan man siya ngayon, I'm not sure if it's stil Singapore. :))
- I'm done with my second (but first haha) entry for histo! woohoo
Subscribe to:
Posts (Atom)